love city

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره.

 

.وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي.

 

وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه.

 

وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته.

 

 وقتي چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. 

 

وقتي به چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. 

 

وقتي شونه چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. 

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟ 

 تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد

یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار 

 خسته از این زندگی با غصه های بی شمار . . .

وااااای خدا جونم چرا برف نمی آد من دلم برف می خواد...

در دو چشمش گناه می خندید

بر رخش نور ماه می خندید

بر گذرگاه آن لبان خاموش

شعله ای بی پناه می خندید

شرمناک و پر از نیازی گنگ

با نگاهی که رنگ مستی داشت

در دو چشمش نگاه کردم و گفت

باید از عشق حاصلی برداشت

سایه ای روی سایه ای خم شد

در نهانگاه راز پرور شب

نفسی روی گونه ای لغزید

بوسه ای شعله زد میان دو لب

 

 

فروغ فرخ زاد

می دانم روزی با تن خسته و خیس ، سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهای چشمم فرود میایی و من تو را در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم تا دیگر دوریت را حس نکنم